از بهشت که بیرون آمد دارایی اش فقط یک سیب بود.سیبی که به وسوسه آن را چیده بود و مکافات این وسوسه هبوط بود.

فرشته ها گفتند : تو بی بهشت می میری.زمین جای تو نیست.زمین همه ظلم است و فساد.انسان گفت : اما من به خودم ظلم کرده ام .زمین تاوان ظلم من است.اگر خدا چنین می خواهد پس زمین از بهشت بهتر است.

خدا گفت:برو و بدان جاده ای که تو را دوباره به بهشت می رساند از زمین می گذردزمینی آکنده از شرو خیرآکنده از حق و باطل از خطا و از صواب و اگر خیرو حق و صواب پیروز شد تو بازخواهی گشت وگرنه...

و فرشته ها همه گریستند.اما انسان نرفت.انسان نمی توانست برود.انسان بر درگاه بهشت وامانده بود. می ترسید و مردد بود . و آن وقت خدا چیزی به انسان داد. چیزی که هستی را مبهوت کرد و کائنات را به غبطه واداشت.

انسان دستهایش را گشود و خدا به او " اختیار " داد.

خدا گفت:حال انتخاب کن.زیرا که تو برای انتخاب کردن آفریده شدی.برو و بهترین را برگزین که بهشت پاداش به گزیدن توست.

عقل و دل و هزاران پیامبر نیز با تو خواهند آمدتا تو بهترین را برگزینی و آنگاه انسان زمین را انتخاب کرد.

رنج و نبرد و صبوری را. و این آغاز انسان بود. 

تا  نگاه ميكني وقت رفتن است

از همان روزي که دست حضرت قابيل           گشت آلوده به خون حضرت هابيل

از همان روزي که فرزندان آدم                    زهر تلخ دشمني در خونشان جوشيد

آدميت مرد!

گرچه " آدم  " زنده بود.

از همان روزي که يوسف را برادرها به چاه انداختند.

از همان روزي که با شلاق و خون ديوار چين را ساختند.

آدميت مرده بود!

بعد دنيا هي پر از آدم شد و اين آسياب         گشت و گشت...

قرن ها از مرگ آدم هم گذشت . اي دريغ ! آدميت هم برنگشت!

قرن ما روزگار مرگ انسانيت است.سينه دنيا ز خوبي ها تهي ست .

صحبت از آزادگي پاکي مروت ابلهي ست. صحبت از موسي و عيسي و محمد نابجاست.

قرن " موسي چو مبه " هاست!

روزگار مرگ انسانيت است :

من که از پژمردن يک شاخه گل ، از نگاه ساکت يک کودک بيمار،

از فغان يک قناري در قفس ، از غم يک مرد در زنجير ، حتي قاتلي بر دار،

اشک در چشمان و بغضم در گلوست .وندرين ايام ، زهرم در پياله ،

اشک و خونم در سبوست ،مرگ او را از کجا باور کنم ؟

صحبت از پژمردن يک برگ نيست .

واي!جنگل را بيابان مي کنند .

دست خون آلود را در پيش چشم خلق پنهان مي کنند !

آنچه اين نامردمان با جان انسان ميکنند !

صحبت از پژمردن يک برگ نيست .

فرض کن : مرگ قناري در قفس هم مرگ نيست .

فرض کن : يک شاخه گل هم در حهان هرگز نرست.

فرض کن : جنگل بيابان بود از روز نخست!

در کويري سوت و کور، در ميان مردمي با اين مصيبت ها صبور،

صحبت از مرگ محبت ها ، مرگ عشق ، گفتگو از مرگ انسانيت است !

فریدون مشیری

 به که بايد دل بست؟ به که شايد دل بست؟

 سينه ها جای محبت همه از کينه پر است.

 هيچکس نيست که فرياد پر از مهر تو را گرم پاسخ گويد.

 نيست يک تن که در اين راه غم الوده ی عمر

 قدمی راه محبت پويد.

 خط پيشانی هر جمع خط تنهائيست

 همه گلچين گل امروزند

 .در نگاه من و تو حسرت بی فردائيست

 .به که بايد دل بست؟به که شايد دل بست؟

 نقش هر خنده که بر روی لبی می شکفد

 نقشه ای شيطانيست.

 در نگاهی که تو را وسوسه ی عشق دهد

 حيله ای پنهانيست.

 زير لب زمزمه ی شادی مردم برخاست

 هر کجا مرد توانائی بر خاک نشست.

 پرچم فتح برافرازد در خاطر خلق

 هر زمان بر رخ تو هاله زد گرد شکست.

 به که بايد دل بست؟ به که شايد دل بست؟

 خنده ها می شکفد بر لبها تا که

  اشکی شکفد بر سر مژگان کسی.

 همه بر درد کسان می نگرند.

  ليک دستی نبرد در پی درمان کسی.

 از وفا نام مبر  ان که وفا خوست کجاست؟

 ريشه ی عشق فسرد.واژه ی دوست گريخت.

 سخن از دوست مگو.عشق کجا؟ دوست کجاست؟

 دست گرمی که ز مهر بفشارد دستت در همه شهر مجوی.

 گل اگر در دل باغ بر تو لبخند زند بنگرش ليک مبوی.

 سخنی کز سر راز زده در جانت چنگ ٫

 به لبت نيز مگوی.چاه هم با من و تو بيگانست!

 نی صد بند برون ايد از ان راز تو را فاش کند ٫

  درد دل گر به سر چاه کنی!

 خنده ها بر غم تو دختر مهتاب زند گر شبی از سر غم اه کنی!

 درد اگر سينه شکافد ٫ نفسی بانگ مزن .

 درد خود را به دل چاه مگو.

 استخوان تو اگر اب کند اتش غم اب شو  اه  مگو.

 شاخه ی عشق شکست.آهوی مهر گريخت.

 تار پيوند گسست.

 به که بايد دل بست؟ به که شايد دل بست؟

شروع به آوا! فریاد! جیغ! موسیقی زاده می‌شود! موسیقی: کلام ناگفته‌ی درون آدمی! فرشته دادوار فریاد می‌کشد! فرشته سیاه است!هاله‌ای دور فرشته را در برگرفته است! فرشته گویی زندانی‌ست! فرشته بر زمین است!

 فرشته: آدم! آدم: حوا! حوا: مادر! حوا بار می‌گیرد و می‌زاید! آدم از پدر آسمانی بارور می‌شود! پدر: خدا! همه با آوا و موسیقا! مادر می‌زاید: کودک از میان گِل برمی‌آید! گِل: خاک زمین، اضافه‌ی اشک خدا! کودک سراپا گِل است! چشم‌ها را می‌مالد با دست! گویی اشک می‌ریزد؛ اشک گِل! لحظه‌ای به این سو می‌نگرد؛ دیگر لحظه به آن سو؛ آخر به بی‌سو!  عیسا: کودک! کودک برآمده از مریم! مریم: مادر باکره! مادر ساکت است! حتی نگاهی بر کودک ندارد! کودک گم شده‌ است! کودک نخست‌چیزی که می‌شناسد گریه است! در آغوش گِل به سخن می‌آید! گریه می‌کند و فریاد می‌کشد: ماما!

رسالت آسمانی‌ی مادر آغاز می‌شود! اینک مادر: شاه زمین! کودک انگشت در دهان به بازی‌‌چه؛ دور از پستان مادر در گِل غوطه می‌خورد! گِل می‌خورد!
کودک؛ کودکی را پس پشت می‌گذارد! رشد! بزرگ می‌شود! به سرعت صدا! به سرعت فریاد! مادر هم‌چنان سخن‌گوست! با ساده‌ترین نجواها! ابتدایی‌ترین هجاها! مادر در کنار کودک است و دور از او! کودک دیگر کودک نیست! از گِل رشد می‌کند و می‌پرورد! اول‌این درس: اطاعت! دوم‌این درس: برده‌گی! سوم‌این درس: خفه‌گی! خفقان! فریاد بی‌صدا! کودک داد می‌کشد! اما این صدای مادر است که به گوش می‌رسد! صدای کودک هم‌چنان در گلو مرده است! صدای کودک بیرون می‌آید اما موج نمی‌شود! ساز کودک ناکوک است! تنها فریاد ماما از حنجره‌اش رنگ می‌گیرد!

 کودک بر میز درس می‌نشیند! ماشین‌وار می‌خواند و ماشین‌وار درس پس می‌دهد! خم می‌شود و راست! دست‌اش را نشست‌گاه چوب معلم می‌کند! معلم: خود کودک! همه این‌جا همان کودک هستند! تنها مادر است که مادر است! تنها مادر است که خدا است! خدا جیغ می‌کشد! کودک بزرگ می‌شود! .................................

مادر هم‌چنان در تلاش! تلاش برای هزارساله‌گی‌ی کودک! کودک گِل می‌خورد! مادر هم‌چنان در آوا! آوا برای لالایی‌ی خواب! خواب : مرگ!
مشعل کودک را مادر روشن می‌کند! مجسمه‌ی آزادی و مشعل فرازش! شعله‌های‌اش بر هوا! شعله‌ی آزادی کودک را می‌سوزد! کودک آزادی را می‌چشد! در بند مجسمه‌ای! آزادی‌ی سنگی! آزادی‌ی در بند! مجسمه‌ی آزادی: آزادی‌ی مجسمه! آزادی بی‌معنی‌ست برای کودک! کودک اطاعت کورکورانه را برمی‌تابد! طغیان بی‌معنی است! شورش مساوی سرکوب! مجسمه‌ی آزادی‌ی کودک تنها سرابی‌ست از اقیانوس آزادی و بی‌بندی! این جهان؛ دنیای بندهاست! بند مادر بر دست کودک! بند گل بر پای کودک! بند ایمان بر ذهن کودک! بند عشق بر قلب کودک! بند نفرت بر چشم کودک! این جهان؛ جهان بندیان است! بند: آزادی! آزادی: مرگ!
کودک به شعله‌ی عشق مادر آزاد می‌شود!
کودک به شعله‌ی نفرت مادر آزاد می‌شود!
نور می‌رود! اما صدا هم‌چنان هست! نور مرگ دارد و صدا نه! آوا مانده‌گار است! مادر راز مانده‌گاری را می‌داند! مادر مقدس تنها فریاد ماما را یاد کودک داده است! مادر جاودانه‌ است!  است! مادر عشق است!    فرشته‌ی سیاه خدا! مادر آواست! مادر موسیقاست! مادر کلمه است! مادر کلمه‌ی خداست! مادر خود خداست!*

سلامتی ، سر افرازی ، سربلندی ، سعادتی ، سروری ، سرور و سر سبزی را که بهترین هفت سین سال است را برای تک تک شما عزیزان خواستارم.

سالی پر از طراوت و شادی ، دلی مالامال از عشق به خدا را برایتان آرزومندم.

دلتان همیشه با یاد حق شاد و شادمانیتان جاودان باد.

باز کن پنجره ها را که نسیم
روز میلاد اقاقی ها را
جشن میگیرد                                                         
و بهار
روی هر شاخه کنار هر برگ                                        
شمع روشن کرده است
همه چلچله ها برگشتند
و طراوت را فریاد زدند
کوچه یکپارچه آواز شده است
و درخت گیلاس
هدیه جشن اقاقی ها را
گل به دامن کرده ست
باز کن پنجره ها را ای دوست
هیچ یادت هست
که زمین را عطشی وحشی سوخت
برگ ها پژمردند
تشنگی با جگر خاک چه کرد
هیچ یادت هست
توی تاریکی شب های بلند
سیلی سرما با تاک چه کرد
با سرو سینه گلهای سپید
نیمه شب باد غضبناک چه کرد
هیچ یادت هست
حالیا معجزه باران را باور کن
و سخاوت را در چشم چمنزار ببین
و محبت را در روح نسیم
که در این کوچه تنگ
 با همین دست تهی
روز میلاد اقاقی ها را
جشن میگیرد
خاک جان یافته است
 تو چرا سنگ شدی
تو چرا اینهمه دلتنگ شدی
باز کن پنجره ها را
و بهاران را
باور کن

فریدون مشیری

        زیباست

زشتی های آن

                تدبیر

ماست

در مسیرش هر چه

                نازیباست

        تفسیر

ماست

شدم رسوا كه مي‌‌بينم توام ديوانه مي‌خواهي
به شمعت سوزم و دانم توام پروانه مي‌خواهي
نيم عاقل نيم عاشق كيم؟ هيچم تو آگاهي
كه گاهي آشنا خواهي گهي بيگانه مي‌خواهي
كجا پويم كه را جويم همي‌دانم همي گويم
كه خود مجنون و ليلايي مرا افسانه مي‌خواهي
تو هستي درد و درمانم تويي سرماية جانم
مرا اي گنج پنهانم چرا ويرانه مي‌خواهي
بساط آفرينش گشت دام راه مشتاقان
نمي‌بينم دگر صيدي كه گويم دانه مي‌خواهي
تو را اي نوربخش از تو به جز حسرت چه پيدا شد
كه گه سر در بياباني گهي كاشانه مي‌خواه

اشعاری از دکتر جواد نور بخش کرمانی